അച്ഛന് നാലു വയസ്സായ മോളെ വിളിച്ചു.
“ശാരൂ...ശാരൂ..’
മോള്“ ങൂം..” അച്ഛന് പിന്നെയും വിളിച്ചു.
“ശാരൂ...ശാരൂ......’
മോള് “ങൂം........ങൂം.....”
അച്ഛന് കുറച്ചു കൂടെ ഉച്ചത്തില് അല്പം ദേഷ്യത്തോടെ വിളിച്ചു.”ശാരൂ.......”
മോള് “ങൂം..(പെട്ടെന്നു എന്തോ ഒര്ത്തിട്ട്) എന്തോ....... എന്തോ....”
അച്ഛന് വിളി നിര്ത്തി എന്നിട്ടു മോളോടു പറഞ്ഞു“ശാരൂ എത്ര തവണ ഞാന് നിന്നോടു പറഞ്ഞു തന്നിട്ടുണ്ട് ആരു വിളിച്ചാലും ‘എന്തോ’ എന്നു വിളികേള്ക്കണം എന്നു?”അപ്പോള് ശാരു എന്തോ വലിയ തെറ്റു താന് ചെയ്തല്ലോ എന്നു ഓര്ത്ത് മിണ്ടാതെ കളിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.പെട്ടന്നു എന്തോ ചോദിക്കാനായി ശാരു വിളിച്ചു ‘അച്ഛാ.....”
അച്ഛന് “ങൂം..........”
“അച്ഛാ......”
അച്ഛന് “ങൂം............”
ശാരു ഉച്ചത്തില് വിളിച്ചു “അച്ഛാാാാാാ...........”
അച്ഛന് (ദേഷ്യത്തില്) “എന്താടീ........എന്തിനാ നീ ഇങ്ങനെ അലറി വിളിക്കുന്നേ? എത്ര തവണ ഞാന് വിളി കേട്ടു.
ശാരു വിളി നിര്ത്തിയിട്ട് അച്ഛനോടു ചോദിച്ചു “എന്താ അച്ഛാ ശാരു വിളിക്കുമ്പോള് അച്ഛന് ‘എന്തോ’ എന്നു വിളികേള്ക്കത്തത്?”അച്ഛന് പെട്ടന്നു ഒന്നു ഞെട്ടി.
ശാരു ഈ കാലഘട്ടത്തിലെ കുട്ടികളുടെയെല്ലാം പ്രതിനിധി.
അവര് തിരിച്ചു ചോദിക്കാന് തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
അനുസരണശീലം, സ്വഭാവശീലം, വായനാശീലം...തുടങ്ങിയ ശീലങ്ങളുടെ ഒരു നീണ്ട നിരതന്നെ ഇന്നത്തെ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ മേല് അടിച്ചേല്പ്പിക്കുന്ന മാതാപിതാക്കന്മാര്, അധ്യാപകര്, മുതിര്ന്നവര് എപ്പോഴെങ്കിലും ഓര്ക്കറുണ്ടോ ,ആലോചിക്കറുണ്ടോ, ഇതില് എത്ര ശീലങ്ങള് നമ്മള് സ്വയം ശീലമാക്കിയിട്ടുണ്ട് എന്ന്? ശാരുവിനെപ്പോലെയുള്ള മക്കള് ചോദിക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങള്ക്കു നമ്മള് മുതിര്ന്നവര് എന്ത് ഉത്തരം നല്കും? അറിയില്ല.
ഇന്ന് ഇതു ഉത്തരമില്ലാത്ത ചോദ്യം.
നാളെ നമ്മള് ഉത്തരം പറയേണ്ടി വരുന്ന ചോദ്യം.
