എന്നില് നിന്നും നഷ്ടപ്പെട്ട ആ ഒന്നിനെ ഞാന് അറിഞ്ഞില്ല.മറ്റുപലരും അറിഞ്ഞു.
പലരും അറിഞ്ഞപ്പോള് ഞാനും അറിഞ്ഞു.
അറിഞ്ഞപ്പോള് ആ നഷ്ടപ്പെട്ട ഒന്നിനെ ഞാനും ഓര്ത്തു. അത് നഷ്ടം ആയിരുന്നില്ല പലപ്പോഴും എനിക്കു നേട്ടമായിരുന്നു...
നീണ്ട യാത്രയില് കുറെദൂരം പിന്നിട്ട ശേഷം ആണ്,അതൊ മറ്റുള്ളവര് ചോദിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോഴോ, അറിയില്ല, എപ്പോഴോ ഞാന് തിരിച്ചറിയാന് തുടങ്ങി.നഷ്ടപ്പെട്ടത് ഇത്ര വിലപിടിച്ചതായിരുന്നു എന്ന്. നഷ്ടപ്പെട്ട സ്ഥലം കാലം സമയം ഒന്നും ഓര്മ്മയില് വന്നില്ല..
ഒന്നിനെ മാത്രം തിരഞ്ഞുള്ള ആ നടപ്പിനിടയില് ഞാന് അറിയാതെ എന്നില് നിന്നു നഷ്ടപ്പെട്ട പലതും
പല്ലിളിച്ചും ക്രൂരമായും ദയനീയമായും എന്നെ നോക്കി നില്ക്കുന്നത് ഞാന് കണ്ടു.
കണ്ടു മുട്ടിയതല്ലേ വീണ്ടും,എല്ലാം തിരിച്ചെടുക്കാമെന്നു വിചാരിച്ചു ഞാന് എല്ലാത്തിന്റേയും അടുക്കല് ഓടിയെത്തി.
പക്ഷെ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയവയെല്ലാം ഒന്നായിച്ചേര്ന്നു ഒരേ സ്വരത്തില് എന്നോട് പറഞ്ഞു
”ഞങ്ങള്ക്കാര്ക്കും ഇനി നിന്നോടൊത്തു വരാന് കഴിയില്ല, ഞങ്ങള് കൈവിട്ടു പോകുന്ന കാര്യം അറിഞ്ഞിട്ടോ അതോ അറിഞ്ഞില്ല എന്നു നടിച്ചിട്ടോ എന്തൊരു ഓട്ടം ആയിരുന്നു നീ ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്നത്?”
മന;പൂര്വം എന്നില് നിന്നും ഒഴിവാക്കിയവ, അറിയാതെ നഷ്ടപ്പെട്ടുപ്പോയവ, എല്ലാത്തിനോടും പറയാന് എനിക്കു ഒരു ഉത്തരം ഉണ്ടായിരുന്നു .
ആദ്യമേ തന്നെ ഞാനായിട്ടു അറിയാതെ കളഞ്ഞതോ ,ആരെല്ലാമോ ചേര്ന്നു എന്നില് നിന്നു കളയിപ്പിച്ചതോ ആയ ആ ഒന്ന് കാരണം ആണ് പിന്നെ നിങ്ങളെയെല്ലാം നഷ്ടപ്പെടേണ്ടി വന്നത്.ആ ഒന്നു എനിക്കു തിരിച്ചു കിട്ടിയാല് നിങ്ങള്ക്കെല്ലാം എന്നിലേക്ക് തിരിച്ചു വരാന് കഴിയില്ലെ??
അപ്പോഴുണ്ടായ ആ നിശ്ശബ്ദതയെ സാക്ഷി നിര്ത്തി ആ ഒന്നിനെ തിരഞ്ഞുള്ള ഒരു പരക്കം പാച്ചിലായിരുന്നു പിന്നീട്.അപരിചിതമായ ഭാവത്തില് രൂപത്തില് ഞാന് അതിനെ കാണുകയായിരുന്നു.ഓടി അടുത്തുചെന്നു കൈക്കുള്ളില് ഒതുക്കാന് നോക്കി . കഴിയുന്നില്ല . പകച്ചു മാറി നിന്ന എന്നെ നോക്കി ഒരു ചെറു ചിരിയോടെ ആ ഒന്നു എന്നോടു ചോദിച്ചു.
“എന്തേ തിരഞ്ഞു വന്നതു?കുറെ ദൂരം ഓടിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള് മനസ്സിലായി അല്ലെ ഞാന് കൂടെയില്ലാത്തതിന്റെ കുറവ്?”
നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ ഞാന് പറഞ്ഞു.
“അതെ അതു മാത്രം ആണ് എനിക്കുള്ള സങ്കടം, ഇനിയുള്ള കാലമെങ്കിലും എന്റെ കൂടെ വരണം, ഒരിക്കലും കളയില്ല,ആര്ക്കും കളയിക്കാനും കഴിയില്ല,സൂക്ഷിക്കും ജീവനായി”.
അറിവിന്റെ അത്യുന്നതങ്ങളില് നില്ക്കുന്ന ആ ഒന്നു പറഞ്ഞു.
“വിളിച്ചാല് വരാതിരിക്കാന് എനിക്കു പറ്റില്ല,അന്നു ഒഴിവാക്കിയ ഭാവത്തിലോ ഭാഗത്തിലോ എനിക്കു ഇന്നു നിന്നിലേക്കു വരാന് പറ്റില്ല, നീയും മാറി ഞാനും മാറി.പുതിയ ഭാവവും ഭാഗവും തന്നു നീ എന്നെ നിന്റെ ഭാഗം ആക്കു”
ഞാന് എവിടെയോ നഷ്ടപ്പെടുത്തിക്കളഞ്ഞ എന്റെ വിദ്യാഭ്യാസം എന്ന ആ ഒന്ന് എനിക്കു ഇപ്പോള് തന്ന
ആ വാക്കുകള് എനിക്കു പ്രതീക്ഷകള് ആയി,പ്രതീക്ഷകള് പ്രചോദനങ്ങള് ആയി, എല്ലാത്തിനും അപ്പുറം ഒരു സമാധാനം ആയി.
എന്നില് നിന്നും നഷ്ടപ്പെട്ട ആ ഒന്നിനെ ഞാന് അറിഞ്ഞില്ല.മറ്റുപലരും അറിഞ്ഞു.
എനിക്കു കൂടുതല് ഒന്നും അറിയില്ല ഞാന് ഈ പറയാന് പോകുന്ന കാര്യത്തെക്കുറിച്ചു.എന്നാല് എനിക്കു ഇതു എല്ലാവരേയും അറിയിക്കാതെയും വയ്യ.
ഞാന് ആ ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാഗം ആയിരുന്നപ്പോള് പാവം അതിനെ മനസ്സിലാക്കിയില്ല.
കത്തിക്കനലായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ആരുടെയോ ചിതയിലേക്കു നോക്കിയിരുന്നപ്പോള് എന്തോ പെട്ടെന്ന് അവന് അച്ഛനെക്കുറിച്ചോര്ത്തു. ശ്മശാനത്തിന്റെ ഗന്ധമുള്ളവന് എന്നു തന്നെ നോക്കി വിളിച്ച ഏതോ ഒരു പെണ്ണിനെ ഓര്ത്തു. ഓര്മ്മയായ കാലം മുതല് ശ്മാശനത്തില് തന്നെയായിരുന്നു അവന് കൂടുതല് സമയവും.ശ്മശാനത്തിന്റെ ഒരു കോണില് ആരോകെട്ടിക്കൊടുത്ത ചെറിയ വീട്ടില് അയാളോടൊപ്പം അവനും വളര്ന്നു.വയറു നിറയെ ആഹാരവും മനസ്സു നിറയെ സ്നേഹവും കൊടുത്ത് അച്ഛായെന്നു വിളിപ്പിച്ച് അയാള് അവനെ വളര്ത്തി.അച്ഛന്റെ കൂടെ ഒരിക്കലും അവന് ഒരു അമ്മയെ കണ്ടില്ല.
വിങ്ങലുകളുടെ ദിവസങ്ങള് അവസാനിപ്പിക്കാന് എന്നെ തേടിയെത്തിയ ആ സാന്ത്വനശബ്ദം ഏതു സ്വര്ഗ്ഗത്തില് നിന്നായിരുന്നു?ഞാന് വിളിക്കുന്ന ഏതു ദൈവം ആണ് ആ ശബ്ദം എന്നിലേക്കു എത്തിച്ചത് ? മെയ് 6നു വൈകിട്ട് ഏകദേശം എട്ടുമണിയായിക്കാണും,ആകെ അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു മനസ്സ് .ബ്ലോഗുകളില്ക്കൂടെ കറങ്ങി കറങ്ങി ഇരിക്കയായിരുന്നു ഞാന്. ഈ അടുത്തകാലത്തായി എനിക്കു കൂട്ടാകുന്നതു പലപ്പോഴും എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ ബ്ലോഗുകള്തന്നെയാണ് .അതിലൂടെയുള്ള ചുറ്റിക്കറങ്ങലുകള് വല്ലാത്ത ഒരു തരം ആശ്വാസം തരുന്നു പലപ്പോഴും. എന്താന്നറിയില്ല അന്നു ബ്ലോഗുകള്ക്കും എന്തോ എന്നോട് ഒരു പരിഭവം പോലെ തോന്നി .അപ്പൊഴത്തെ എന്റെ മാനസികനിലയുടെ പ്രതിഫലനം ആയിരുന്നിരിക്കാം ആ തോന്നലും.
